Framgangur, fagmennska og ábyrgð, skref sem skipta máli
Í þessum föstudagspistli fjallar formaður um örlítil en raunveruleg skref í framgangi sjúkraliða, og hvers vegna slík skref skipta meira máli en þau virðast. Rætt er um skýra verkaskiptingu og fagmennsku sem forsenda trausts í heilbrigðisþjónustu, stöðu viðræðna við vinnuveitendur um áfangasamkomulag II og uppfærslu stofnanasamninga. Auk þess er minnt á að ábyrgð byrjar ekki á pappírsvinnu, heldur í verki, eins og í ljós kom þegar starfsfólk skrifstofunnar sótti skyndihjálparnámskeið í endurlífgun.
Framgangur, fagmennska og ábyrgð, skref sem skipta máli
Það eru ekki oft stórar byltingar í heilbrigðiskerfinu. Framfarir verða oftar í skrefum. Sum eru smá, önnur stærri, en öll skipta þau máli ef þau stefna í rétta átt. Það gladdi mig að sjá að auglýst var eftir sérhæfðum sjúkraliðum hjá Reykjavíkurborg. Það er jákvætt framfaraskref og skýr viðurkenning á því sem við höfum lengi bent á. Að menntun, reynsla og ábyrgð sjúkraliða eigi að endurspeglast í störfum þeirra, hlutverki og starfsþróun. Þetta er ekki aðeins spurning um réttlæti gagnvart starfsfólki, heldur um gæði, öryggi og traust í þjónustunni. Ég hef trú á að þetta fari loks að koma hjá okkur, og að heilbrigðiskerfið fari að átta sig betur á þörfinni. Við byggjum heilbrigðiskerfið ekki upp með slagorðum heldur með skýrri verkaskiptingu, faglegu trausti og raunhæfum framgangi. Þar skipta sjúkraliðar lykilmáli. Þeir eru burðarás í flæði þjónustunnar, bæði innan stofnana og í heimahjúkrun, þar sem þjónustan er sífellt að færast nær fólkinu sjálfu.
Undanfarið hef ég verið að velta fyrir mér mikilvægi þess að byggja upp flæði og traust í heilbrigðiskerfinu. Traust verður ekki til af sjálfu sér. Það byggist á því að rétt fólk sinni réttum verkefnum, með skýra ábyrgð og viðeigandi stuðning. Þegar faglært starfsfólk fær ekki að nýta menntun sína, eða þegar mörk ábyrgðar eru óljós, veikist kerfið. Burt séð hversu góðar fyrirætlanir liggja að baki.
Sama gildir um umræðuna um sjúkraliðanema og ábyrgð. Þar þarf að gæta skýrra marka. Nám er nám, starf er starf, og ábyrgð fylgir reynslu og réttindum. Það er hvorki sanngjarnt gagnvart nemum né skjólstæðingum að blanda þessu saman án þess að hafa skýr mörk. Fagmennska snýst ekki um að „redda vöktum“, heldur að standa vörð um öryggi, gæði og heilindi þjónustunnar.
Samhliða þessu erum við á skrifstofunni enn í samtali við vinnuveitendur um áfangasamkomulag II og uppfærslu stofnanasamninga, sérstaklega við stofnanir á landsbyggðinni. Þar snýst málið um að samningar endurspegli raunverulegt starf, ábyrgð og aðstæður. Þetta eru viðræður sem eru krefjandi, taka tíma, og þær eru nauðsynlegar og mikilvægar.
Á meðan við ræðum kerfin, samningana og framtíðina gleymum við ekki grunninum. Í vikunni fórum við starfsfólkið skrifstofunni á skyndihjálparnámskeið í endurlífgun. Námskeið sem minna mann á það sem skiptir mestu máli þegar á reynir. Að kunna að bregðast við, halda ró og bjarga lífi. Fjallað var um grunnendurlífgun, hjartahnoð og blástur, notkun á hjartastuðtæki (AED), endurlífgunarkeðjuna og viðbrögð við aðskotahlut í öndunarvegi. Þetta er þekking sem enginn ætti að þurfa en allir ættu að hafa.
Kannski er það einmitt kjarninn í öllu þessu. Að heilbrigðiskerfi snýst ekki bara um skipurit, samninga og fjármuni. Það snýst um fólk. Færni. Ábyrgð. Traust. Og að vera undirbúin þegar á reynir. Við höldum áfram, skref fyrir skref.
Góða helgi!